Mensen zoals jij en ik

Het inspirerende verhaal van Marieke Eyskoot. Wie zijn die gemiddeld 169 textielarbeiders, die aan ieder kledingstuk in onze kast gewerkt hebben?



Marieke Eyskoot op het Fair Fashion Festival in Groningen.
Marieke Eyskoot op het Fair Fashion Festival in Groningen.
Sweatshop The Mad Rush in Amsterdam; de Schone Kleren Campagne bootste deze week een sweatshop na in Amsterdam. Vrouwen zoals Ruana werken vaak wel 12 uur per dag in deze klamme ruimtes.
Sweatshop The Mad Rush in Amsterdam; de Schone Kleren Campagne bootste deze week een sweatshop na in Amsterdam. Vrouwen zoals Ruana werken vaak wel 12 uur per dag in deze klamme ruimtes.

Op het Fair Fashion Festival – dat gisteren op World Fair Trade Day voor het eerst in Groningen werd georganiseerd – woonde ik een workshop van Marieke Eyskoot bij. Zij is expert op het gebied van duurzame mode, geeft presentaties, schrijft boeken en heeft een website en app, waarin je kunt zoeken naar duurzame winkels. Aan het begin van de workshop vraagt ze ons als publieke om even onze ogen te sluiten en terug te gaan naar het moment dat we vanochtend onze kledingkast open trokken. We staan even stil bij wat we aan trokken en beginnen ons af te vragen waar die kleding vandaan komt. Marieke Eyskoot werkte 8 jaar lang voor de Schone Kleren Campagne en sprak veel mensen die in de textielindustrie werken; mensen die onze kleding maken. Wanneer ze vertelt over Ruana uit Bangladesh, moet ik denken aan de presentaties die ik voor mijn stichting geef en kom tot de conclusie dat Marieke en ik op hetzelfde continent in totaal verschillende situaties tot een zelfde inzicht zijn gekomen. Jaren geleden vroeg ze Ruana wat zij zou doen als ze een leefbaar loon zou krijgen. Een leefbaar loon is een loon waarvan je normaal kunt leven, maar is nog lang niet normaal in de textielindustrie. Ruana antwoord meteen dat ze voor haar dochtertje onderwijs wil en iets anders voor het ontbijt dan rijst. Volkomen begrijpelijk natuurlijk, maar dat zijn wensen voor haar dochtertje en niet voor Ruana zelf. Dus vroeg Marieke aan Ruana: “Wat wil jij echt voor jezelf?” Daar hoefde Ruana niet lang over na te denken, met glunderende ogen antwoordde zij: “Ik wil graag een paar oorbellen.” Aanvankelijk was Marieke verbijsterd; is dat het nou, is dat alles wat je dan wilt? Maar ze realiseert zich dat iedereen overal ter wereld hetzelfde is en dat oorbellen vrijheid betekenen voor Ruana. Soms hoor ik mensen zeggen first world problems als ze niet weten wat ze aan willen trekken, hun make-up is uitgelopen of ze zoeken een sieraadje dat bij hun kleding past. Dan vertel ik ze graag dat ook meisjes, die in India in kindertehuizen verblijven om onderwijs te kunnen volgen, die net als Ruana moeten vechten om gehoord te worden, zich met hun uiterlijk bezighouden. Ze trekken hun mooiste jurkjes aan als hun familie op bezoek komt of als ze jarig zijn, ze hebben glazen armbandjes in kleuren die bij hun kleding passen en doen elkaars haar. Want inderdaad, overal ter wereld zijn mensen gewoon mensen. Als ik presentaties geef over India, zien mensen vaak eerst alles wat anders is; foto’s van mensen in andere kleding in een zo andere omgeving, waar de aarde rood is en de lucht bijna altijd blauw. Er zijn andere eet- en leefgewoonten en ga zo maar door. Toch zijn we diep van binnen allemaal hetzelfde; willen we dat kinderen naar school kunnen gaan en gezond kunnen ontbijten en als we dat geregeld hebben, dan willen we ook graag een beetje fatsoenlijk voor de dag komen. Aan het einde neemt Marieke ons opnieuw mee terug naar onze kledingkast. We denken nog even aan de gemiddeld 169 textielarbeiders, die aan ieder kledingstuk in onze kast gewerkt hebben. Ik denk aan de fabriek waar Ruana werkt, waar 5000 spijkerbroeken per dag worden gemaakt voor de Nederlandse markt. We denken aan wat we kunnen doen voor een betere textielindustrie. Een industrie, waarin de textielarbeiders oorbellen kunnen kopen, net als jij en ik, omdat dat vrijheid is.





Laat Een Bericht Achter


Leave a Reply

Copyright © 2017 FairFrog