Dichtbij huis, Hergebruik en Slow Fashion

Geesken Vormgeving over eerlijke mode en hoe ingrijpend de huidige kledingindustrie is

Geesken maakt duurzame kleding en woondecoraties van zoveel mogelijk hergebruikt materiaal. Ze vertelt ons hoe ze zelf volgens een aantal basisprincipes haar kleding koopt.


Geesken Vormgeving
Geesken laat verschillende garens zien in haar atelier in Haarlem.

Op een druilerige herfstdag, ontmoette ik Geesken in haar atelier in Haarlem. Eerder vertelde ze over haar fascinatie voor het ontdekken van nieuwe technieken en het werken met verschillende materialen. Deze fascinatie gaat uitstekend samen met duurzaam produceren.

Allerlei restmateriaal

Geesken werkt vooral met restmateriaal en van de producten die volledig van restmateriaal zijn gemaakt, gaat 5% van de opbrengst naar Schone Kleren Campagne.  ‘Ik krijg veel materiaal van mensen die gaan handwerken en die er uiteindelijk toch niet mee aan de slag gaan.

Soms krijg ik truien, die ik uithaal, maar dat is vaak lastig om te doen. Ik ken een weefster, die bolletjes over heeft waar ze niets meer mee doet. Zelf gooi ik tijdens het werken echt niks weg. Als ik aan het breien ben, dan bewaar ik zelfs alle kleine draadjes, die ik afknip bij het afhechten.’ Dat ligt dan op een tafeltje door elkaar. Geesken vindt al die kleuren draadjes door elkaar zo mooi. Ze heeft er dan ook een doel voor gevonden door een workshop ‘knopen’ dat ze gevolgd heeft. ‘Verder krijg ik bijvoorbeeld breimateriaal van overleden tantes, oma’s’, vertelt Geesken. ‘Ook krijg ik soms leren jassen en zakken vol met kleding. Te versleten is eigenlijk nooit iets. Ik hou alleen niet van synthetisch materiaal. Bagger noem ik dat.’

‘Als je echt duurzaam en bewust met dingen om wil gaan, dan hoef je niet heiliger dan de paus te zijn. Ik koop ook weleens iets bij de supermarkt wat niet helemaal goed is. Het is belangrijk om je ervan bewust te zijn dat je het doet, dan sta je er al anders in.’

Duur of duurzaam?

Geesken krijgt meestal positieve reacties op haar webshop, maar zo af en toe vindt iemand het te duur. ‘Ik kan dan uitleggen dat het eigenlijk heel goedkoop is. Maar als ik een uurtarief zou vragen om van te leven, dan zou het wel drie of vier keer zo duur zijn. Ik vind het lastig om zo’n prijs te vragen. Ik vind dat mensen duurzamer moeten leven, dus werk ik echt vanuit die gedachte en het principe ‘dichtbij huis, hergebruik, slow fashion’.

‘Mensen moeten eerst warm worden om duurzaam te leven en gaan ervaren dat het leuk is,’ zegt Geesken. ‘Zelf probeer ik ook steeds meer op die manier te leven. Als ik in mijn eigen kledingkast kijk, dan schiet door mijn hoofd dat ik eigenlijk vijf jaar lang niets hoef te kopen. Ik heb zeker ook genoeg schoeisel. En toch koop je af en toe.’ Geesken houdt veel van mode en vindt het leuk om nieuwe kleding te zien, maar aan één of twee goede kledingstukken heb je veel meer dan aan tien goedkope stukken, zo laat ze me weten. ‘Ik heb zo ook geen last van keuzestress’ lacht ze, ‘omdat ik veel meer vanuit mijn visie koop.’ Geesken wil duurzame kleding en kopen vanuit haar basisprincipes. Ze hoeft niet al die winkels langs met de gedachte ‘waar is het leukste truitje’? Ze wil die truitjes helemaal niet. ‘Het is zoveel relaxter om voor jezelf af te bakenen waar je vanuit principe of overtuiging niet aan mee wil doen.’

Geesken Vormgeving
Gebreide truien en sloffen en andere producten die verkrijgbaar zijn via haar webwinkel in het atelier van Geesken.

Niet heiliger dan de paus

Haar antwoord op de vraag ‘Wat zou je onze lezers mee willen geven?’ sluit naadloos bij haar koopgedrag aan. ‘Als je echt duurzaam en bewust met dingen om wil gaan, dan hoef je niet heiliger dan de paus te zijn. Ik koop ook weleens iets bij de supermarkt wat niet helemaal goed is. Het is belangrijk om je ervan bewust te zijn dat je het doet, dan sta je er al anders in.’ Zo legt Geesken uit dat ze geen vegetariër is, maar minder vlees eet en probeert zo duurzaam mogelijk vlees te eten. ‘Dat lukt niet altijd, want mijn vriend heeft dat minder. Maar we hebben afgesproken dat we bepaalde soorten vlees niet kopen, dat wil ik gewoon niet meer op mijn bord,’ zegt ze.

‘We kopen heel goedkoop kleding, terwijl iemand in de keten daar pijn voor moet lijden. Het gaat de hele wereld over, het is ontzettend vervuilend en vervolgens gebruiken we het een paar keer en doen het weer weg.’

Geen suiker meer

‘Soms zegt iemand ‘ik eet nu geen suiker meer, dat is niet goed voor me’. Veel suiker is ook niet goed,’ zegt Geesken overtuigend, ‘maar zo kun je ook denken over de kledingindustrie. De kledingindustrie is ook niet goed voor je, het is niet goed voor heel veel mensen. We kopen heel goedkoop kleding, terwijl iemand in de keten daar pijn voor moet lijden. Het gaat de hele wereld over, het is ontzettend vervuilend en vervolgens gebruiken we het een paar keer en doen het weer weg,’ kenschetst Geesken zo doeltreffend. Ze vervolgt: ‘We denken dat we daar goed aan doen, omdat de kleding die we wegdoen bijvoorbeeld naar Afrika gaat. Daar komt het op grote bergen en wordt het voor weinig verkocht. Daardoor verpest je hun economie.’

Geesken zet verder uiteen dat mensen in lage lonen landen werkeloos worden, de eigen basisproducten van het land niet meer worden gebruikt, omdat wij alles zo goedkoop dumpen. ‘Vervolgens klagen we dat er veel geld naar ontwikkelingshulp moet en dat mensen te weinig initiatief tonen. De kledingindustrie is zo ingrijpend en zo slecht voor mensen en het milieu! Als je daar bij stilstaat, dan moet de keuze voor duurzame kleding toch helemaal niet moeilijk zijn. Dat wil je toch niet. Als je het eenmaal weet, dan kun je niet meer doen alsof je het niet weet’, zegt Geesken gelaten.

Rode rozen en tortilla’s

Met haar passie voor ‘het maken’ en  haar visie op duurzaamheid, creëert Geesken prachtige producten. Ze maakt niet alleen kleding, maar ook prachtige woondecoraties, zoals plaids en poefen. Ieder product is uniek en je zult niemand vinden die diezelfde trui draagt, of op dezelfde snijplank de boontjes snijdt. Dan wel met de zelfde ovenwanten de patat uit de oven haalt. ‘Ik maak het om het plezier dat ik ervan ondervindt. Er is een boek dat Rode Rozen en Tortilla’s heet. Dat gaat over een vrouw die op bijzondere wijze kookt. De mensen die eten wat zij gekookt heeft, krijgen dezelfde emotie die de vrouw heeft tijdens het koken. Ik vind het een mooi verhaal en het is niet dat ik daarin geloof, maar ik maak de dingen met zoveel plezier! Ik denk dat als ik die emotie erin zou kunnen leggen, je het alleen maar met plezier zou dragen of gebruiken.’

Your next jumps to fair and green:





Laat Een Bericht Achter


Leave a Reply

Copyright © 2017 FairFrog