Snijbloemen op een Marmeren Graf

Deel 1: Over Geluk in een Wegwerpmaatschappij

Met een persoonlijk verhaal, werpt Nelle een blik op tegenstrijdigheden van de wegwerpmaatschappij, marmer blijft altijd mooi, snijbloemen gaan snel dood.


Zonnebloem - Snijbloemen op een marmeren graf - over geluk in een wegwerpmaatschappij.

Nu het zomer is in het dorp waar ik opgroeide, waar ik na tien jaar lang op allerlei plekken te hebben gewoond terugkeerde, waar mijn moeder drie jaar geleden achter de katholieke kerk begraven werd, ga ik met enige regelmaat naar die begraafplaats toe om de plantjes water te geven. De begraafplaats is een rustgevende plek en een verrassend mooie plek. Een ontroerende plek, waar mensen symbolen achter laten, vaak kaarsjes, bloemen, harten en vlinders, maar soms ook miniatuur auto’s, nee-knikkende uiltjes op zonne-energie of dolfijnen. Het graf van mijn moeder wordt gemarkeerd door witte keien die samen een ovaal vormen en een wit houten kruis dat mijn vader zelf gemaakt heeft. Tussen de keien staan bloemen; witte en gele viooltjes en petunia’s. Het is een opvallend graf tussen alle marmeren en glazen graven, de graven die niet vergaan, die over honderd jaar nog steeds instagramwaardig zullen glanzen in de zon.

Instagramwaardig glanzen in de zon. Het lijkt het nieuwe streven te zijn in onze maatschappij. Alles moet perfect zijn, maar dat is het nooit. De zomervakantie komt er weer aan en straks stromen je tijdlijnen vol met de witste stranden en de meest blauwe zeeën. Laatst werd er op tv geadverteerd met een nieuwe manier om een fotoalbum te kunnen maken, waarbij je de regen van de foto verwijderen. Je kunt nu zelfs instagramwaardig glanzen in de zon terwijl het bewolkt is. De vraag is: word je daar ook blij van? Natuurlijk is het fijn als je op vakantie een beetje lekker weer hebt en met je geliefde op een terrasje lekkere dingen kunt eten en drinken, maar is het soms ook niet leuk als het gewoon keihard regent en je samen ergens moet schuilen?

Natuurlijk hoop ik ook als ik op vakantie ga, dat het droog is en dat ik op een mooie plek belandt, waar de broodjes vers zijn, het bed lekker ligt en waar de mensen vriendelijk zijn, maar ik wil mij ook graag opwerpen als ambassadeur voor de waardering van mindere momenten, de waardering van de momenten die je niet op Instagram zet. Het schrijven van deze blog gebeurt in het ziekenhuis, terwijl mijn 8-wekelijkse infuus (tegen ziekte van Crohn) langzaam binnendruppelt. Zit ik liever op een hipsterplek, waar ze fancy huisgemaakte ijstheeën serveren? Wellicht, maar van dit moment kan ik ook genieten; ik heb al plezier gemaakt met de verpleging en twee hele gewone kopjes thee gedronken – ze doen amper onder voor die fancy ijstheeën –  en ik heb al genoten van hoe het licht door de bomen op het gras valt. Terugkomen in het ziekenhuis waar ik veel heb meegemaakt, herinnert mij bovendien weer even aan mijn eigen kwetsbaarheid; ik waardeer nog meer hoe goed het nu gaat en dat ik energie heb voor dingen, waar ik een jaar geleden niet eens aan wilde denken.

Je kunt een overledene begraven onder een prachtige marmeren plaat, die eeuwenlang goed blijft. Het is de ultieme ontkenning van het feit dat leven met vergankelijkheid komt. Op die marmeren platen worden vaak snijbloemen in een vaas gezet. Met een beetje geluk, blijven ze twee weken mooi. In een hete zomerweek, gaan ze na een paar dagen al dood. De snijbloem is het ultieme wegwerpproduct. Terwijl de natuur een prachtig mechanisme heeft om zichzelf te verversen, halen wij snijbloemen van vaak ook nog heel ver weg (rozen uit Kenia bijvoorbeeld, zelden FairTrade) om ze na een week of twee weer in de vuilnisbak te gooien.

Terwijl we streven naar het onmogelijke; een perfect leven en het behoud van onze geliefden in marmer gebeiteld, vergeten we te streven naar het mogelijke. We leven in een wegwerpmaatschappij, waarin aan de lopende band gebruiksartikelen worden geproduceerd om ze slechts één keer te gebruiken; rietjes, bekertjes, plastic flesjes, verpakkingsmateriaal, luiers, zakdoekjes, bestek, borden (het barbecue seizoen komt er weer aan), en zelfs kleding. Plastic blijft eeuwig bestaan, net als die marmeren graven en toch gooien we het na één keer gebruiken weg. Waarom maken we onze rietjes niet zoals we onze graven maken, zodat ze eeuwig instagramwaardig kunnen glanzen in de zon?

Your next jumps to fair and green:

  • Het tweede deel zal gaan over werk in een wegwerpmaatschappij.
  • Ga voor glazen rietjes!




Laat Een Bericht Achter


Leave a Reply

Copyright © 2017 FairFrog